เดือนพฤษภา (ครึ่งเดือนหลัง)

ครึ่งเดือนหลังเนี่ย หมายถึงหลังเปิดเทอมนะ

เปิดเทอมวันที่สิบสี่เนอะ ช้านหละอยากไปโรงเรียนมากๆ เลยแหละ

ก็อยากไปเจอหน้าแกอ่ะ

ก่อนเปิดเทอมก็ไม่ได้อัพบล็อกเลย

มัวแต่ยุ่งๆ เรื่องจัดของอยู่อ่ะแหละ ปกติจัดเป็นอาทิตย์เลยนะ เหอๆ

วันที่สิบสาม ช้านโทรไปหาแกประมาณเที่ยงคืนกว่าๆเนอะ จำได้มั้ย

แกกะลังนอนอยู่ ขอโทษที่ปลุกให้มารับโทรสับน้า

ก็รู้อยู่ว่าพรุ่งนี้จะได้เจอกันแล้ว แต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดีแหละน่า

คุยกันถึงตีสองอ่ะมั้ง (ใช่มะ)

ตีห้า แม่ช้านก็มาปลุกให้ไปอาบน้ำแต่งตัว ตอนแรกก็ใส่ชุดเล่นไป ว่าจะไปเปลี่ยนชุดอยู่โรงเรียนอ่ะ

ประมาณเจ็ดแปดโมง แกโทรมา

บอกว่าช้านได้อยู่หอหนึ่ง ช้่านงงมากเลยแหละ แบบอุตส่าห์ใช้เส้นเผื่อจะได้อยู่หอเดิม ทำไมเป็นงี้อ่ะ

แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร (เหรอวะ) ช้านร้องไห้เลยแหละ แกอาจจะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนะ แต่สำหรับช้านมันเป็นเรื่องใหญ่มากๆๆๆๆๆๆ เพราะช้านไม่อยากอยู่หอหนึ่ง หอสองยังไม่เท่าไหร่ แต่หอหนึ่งเนี่ยสิ รับไม่ได้ว่ะ

ใส่ชุดเล่นเซ็นเข้าหอ เจ็งป่าวหละ ไม่เห็นมีใครมันว่าซักคน

บี เฟิร์น ป่าน ผักกาด ย้ายไปหอสอง

กว่าช้านจะรู้เรื่องก็บ่ายสามแหละ ช้านรู้สึกแย่นะ พยายามจะย้ายมากเลย แต่สุดท้ายก็ไม่มีประโยชน์อะไร ก็ครูมันไม่ให้ย้ายอ่ะ เหตุผลอุบาทว์สุดๆเลย ว่า ไม่อยากได้จิ๊บจ๊อยกลับไปอยูหอหนึ่ง ขี้เกียจรับผิดชอบเด็กลงสาย คิดว่ากูไม่รู้เหรอ (อีเหมียว)

ช่างมันเหอะ

วันนั้นอีจ๋ามาแหละ (ดีใจว่ะ) มาส่งน้องฟ้า ช้านก็เลยไปช่วยมันถือของ ได้คุยกันไม่นานหรอก ช้านต้องไปหาแม่ที่โรงอาหาร

บอกพวกเพื่อนชั่วว่าจะออกข้างนอกกับแม่ แต่ที่จริงช้านจะไปหาแกตังหากหละ อิอิ

ไปหาแก ช้านก็ไม่รู้จะพูดอะไร รู้แค่ดีใจมากเลยแหละ

หลังจากวันนั้น ช้านก็พยายามไปหาแกทุกวัน

มีวันนึง (ช้านจำไม่ได้ว่าวันที่เท่าไหร่) แกโกรธช้านเรื่องภัทร แกร้องไห้ ช้านเครียดมากเลยนะรู้มั้ย ช้านไม่ได้อยากกลับไปหาภัทรขนาดนั้น ต้องเข้าใจ ที่แกทำหนะ มันทำให้ช้านเขิน ขอโทษที่พูดออกไปอยากนั้น ช้านก็ไม่รู้ทำไมไม่คิดก่อนพูดเนอะ โง่จริงๆ ขอโทษครับ

หลังจากนั้น ช้านก็ไปหาแกบ่อยๆ ไม่ว่าที่ห้อง หรือว่า หอ

ตอนเช้า ตอนเที่ยง ก่อนเข้าเรียน ช้านมักจะลงมากินน้ำข้างล่าง เ้ข้าเรียนสายอย่างน้อยสิบนาทีทุกวันเลย แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่ได้เจอแกก็พอแล้วนี่ จะเอาอะไรมากกว่านี้หละ

วันอาทิตย์ที่ยี่สิบ ช้านชวนแกไปเล่นบาส หลังจากนั้นช้านก็กลับหอ แล้วสุดท้ายก็ขึ้นไปอีกจนได้แหละน่า ไม่รู้เพราะอะไร แล้วช้านก็ชวนแกไปเอาหนังสือที่ห้องช้าน เป็นครั้งแรกตั้งแต่เปิดเทอมมา ที่เราได้อยู่ด้วยกันแบบสองคนจริงๆอ่ะ ไม่มีคนอื่นมายุ่ีง อะไรแบบเนี่ย ช้านมีความสุขมากเลย เหมือนอย่างที่แกบอกว่าอยากให้โลกหยุดหมุน ช้านก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน “อยากให้โลกหยุดหมุน” แกจะได้่อยูกับช้านอย่างนี้ไงหละ ไม่ต้องไปอยู่กับใคร ไม่ต้องโทรหาใคร

แกว่าช้านเป็นคนขี้หึงป่ะ ช้านเริ่มรู้สึกว่าช้านเป็นอย่างนั้น ตั้งแต่มีแก

วันพฤหัสที่ยี่สิบสี่ ช้านไปเรียนชุมนุม แล้วหลับมาหาแกที่ตึก ห้องแกก็ยังไม่เลิก ช้านก็นั่งรออยู่หน้าห้องแกแหละ ตั้งนานนะ แกก็ไม่เสร็จซักที เซ็งจริงๆ พอเสร็จแล้วแกก็ขึ้นมาบนห้องกับช้าน แต่ทีนี้มีแอ๋มอยู่ด้วย ก็เลยไปเล่นบาสกันอีกรอบ มีความสุขจัง

วันเสาร์ที่ยี่สิบหก ช้านชวนแกไปเล่นบาส เหมือนแกจะเจ็บเท้าเลยนะ ช้านขอดูเท้าแกก็ไม่ให้ดู ช้านโกรธนะ ก็อุตส่าห์เป็นห่วงนะเนี่ย แต่จะโกรธก็โกรธไม่ลงหรอก ยังไงช้านก็ไปพูดกะแกก่อนอยู่ดีแหละ (ที่เหลืออ่านต่อหลังไดอารี่แก) ตอนกลางคืน ช้านไปหาแกที่หอ รอบนึง แล้วหลับหอ แล้วไปอีกรอบนึง ช้านอ่านไดอารี่แกแหละ (ก็แกให้อ่าน ไม่ใช่สิ ช้านพยายามจะอ่าน จนแกให้อ่านตังหากหละ) ช้านพึ่งรู้อะไรหลายๆอย่างนะ แกกลัวช้านจะกลับไปหาภัทรงั้นดิ ช้านก็ไม่รู้จะว่าไงนะ แต่ถ้าแกไม่กลับไปหาเอ้ก่อน ช้านก็คงจะไม่กลับไปหาภัทรหรอก จริงๆ แกไม่ต้องกลัวหรอกน่า

แล้วตอนนี้ช้านก็ไม่น่าม่อแล้วน้า เลิกเจ้าชู้แล้วด้วย

ยังไม่เคยมองใครเลย พูดจริงนะ เหอๆ

แล้ว…

เรื่องที่แกชอบแกล้งช้านบ่อยๆ เรื่องนั้นแหละ

ช้านไม่รู้หรอกว่าที่จริงแกคิดยังไง แต่ช้านค่อนข้างจริงจังกับเรื่องนี้นะ

แบบว่า อย่าเอามันมาเป็นเรื่องล้อเล่นได้มั้ย

พูดตรงๆคือว่า ช้านก็อยากมีอะไรกับแกจริงๆ ไม่ว่าแกจะคิดยังไงนะ

ช้านก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ช้านไม่รู้ว่าแกคิดยังไง

แกอาจจะเห็นมันเป็นเรื่องสนุกหรือตลกอะไรแบบนั้นก็ไม่รู้ด้วยหรอก

ช้านแค่อยากมีอะไรกับคนที่ช้านรัก ก็เท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านี้

ไม่ได้อยากมีเพราะเห็นเป็นเรื่องสนุกนะ จริงๆ

เมื่อก่อนอาจจะใช่ ช้านเห็นเรื่องที่มีอะไรกันเป็นเรื่องสนุก

แต่ตอนนี้ช้านมั่นใจแล้วแหละ ว่ามันไม่ใช่

ช้านจูบ เฉพาะกับคนที่ช้านรัก

ช้านยอมให้ ก็แค่คนที่ช้านรักเท่านั้่น

หวังว่าแกคงเข้าใจ และมั่นใจในตัวช้านซักที

ช้านไม่รู้หรอกว่าแกจะได้อ่านตอนไหน

อาจจะเป็นตอนที่แกกลับบ้านวันที่สามสิบ สามสิบเอ็ดนี่ก็ได้มั้ง

สุดท้ายก็…

ช้านรักแกนะ